Zoeken
  • Team Willard

MEETING ALTA BOYER

Een ontmoeting met een 104-jarige vrouw


English

Foto (van links naar rechts): Alta Boyer, Tom Struyf, Geert De Vleesschauwer

© Fien Leysen


Tijdens onze eerste reis naar Willard, raadden verschillende mensen ons aan om met Alta Boyer te spreken. Een oude vrouw die ons veel kan vertellen over de hoogdagen van het psychiatrische ziekenhuis in Willard. We zoeken haar op, twee dagen voor haar verjaardag. Ze wordt 104 jaar oud. We nemen bloemen mee, en proberen mekaar te verstaan. Het gehoor van de vrouw gaat langzaam achteruit. Een goede vriendin staat haar bij, vertaalt onze vragen naar een hoger volume. We vertellen over het project, in korte zinnen.


Ze is nieuwsgierig. Wil weten waar onze fascinatie voor het kleine dorpje vandaan komt. Waar wij vandaan komen. Even neemt zij het interview over.

“Oh, you're from Belgium, then you know Ghiel.”

We kijken mekaar aan. Geen van ons weet waar ze het over heeft. We horen enkel het verbasterde woord met een gekke uitspraak, die wij in het Nederlands niet kunnen plaatsen.


We nemen de vragen weer over. Willen alles weten over de gloriedagen van het ziekenhuis. Alta vertelt hoe zij bibliothecaresse was van drie bibliotheken. Eén voor de verpleegsters, één voor de patiënten, en één voor de artsen. We horen verhalen over patiënten, collega's, haar echtgenoot. Komen te weten hoe Alta de afbraak van Chapin House (het indrukwekkende monumentale hoofdgebouw) probeerde te verhinderen. Ze holde van instantie naar instantie, en kreeg uiteindelijk de juiste handtekeningen op papier om het gebouw als erfgoed te erkennen. Met de petitie in de hand liep ze de site op, maar was te laat. Het gebouw werd afgebroken.


Ghiel


De rest van de dag lopen we het woord Ghiel tegen mekaar te herhalen. Proberen te raden wat Alta bedoelt.


Onze volgende ontmoeting met de bibliothecaresse van het aangrenzende stadje, schept snel duidelijkheid. De vrouw knikt, terwijl ze boeken over het psychiatrisch ziekenhuis bovenhaalt voor ons. "Natuurlijk," zegt ze. "Jullie komen uit België, en Willard (het ziekenhuis) was geïnspireerd op Geel. Jullie hebben een mooie traditie van zorg voor geesteszieken."


We staan allebei aan de grond genageld. Op 5 943 km van thuis ontdekken we een link met ons eigen kleine land.


De tweede en derde ontmoeting


Op elke reis gaan we terug naar Alta. In de zomer zitten we even samen op haar "front porch". Binnen speelt ze voor ons piano. Ook haar ogen gaan nu achteruit. Ze kan geen bladmuziek meer lezen. De tonen klinken vals, maar we herkennen het nationale volkslied van Amerika. The Star Spangled Banner weerklinkt in de woonkamer. Een trotse vrouw van 104 speelt blind verder.

25 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven