Zoeken
  • Team Willard

WELCOME TO WILLARD

De eerste dag in Willard

English

Foto: Fien Leysen op een bankje aan Seneca Lake, Willard

© Tom Struyf


De ochtend na aankomst hebben we geen tijd voor jetlags, we staan vroeg op en volgen Lesley naar de kerk waar ze de zondagochtend-dienst verzorgt.


We rijden Willard binnen. Het dorp lijkt uit één straat te bestaan. Main Street. Een loodrechte lijn die naar het meer leidt. Aan de linkerkant prikkeldraad, een gevangenis. Aan de rechterkant huizen, een charmante diner genaamd Riley's Place, en de Christ Episcopal Church.

Onze eerste halte in Willard.


Na de kerkdienst ontmoeten we uitgebreid de mensen van de kerkgemeenschap in het zaaltje naast de kerk, waar ze elke zondag samen koffie drinken. Ze zijn met twaalf. Niet iedereen is er, maar de mensen die er zijn verwelkomen ons met open armen. De woorden van Lesley blijven hangen in onze vermoeide hoofden. Fien typt snel een citaat in haar iPhone: "I want to be seen and unseen".


We leggen uit wat we hier komen doen. Judy is ontroerd. Dat we helemaal naar hier gekomen zijn. Dat wij interesse hebben in Willard. "Wij zijn maar een speldenkop groot", zegt ze.

Wij ook, denken we.


We vragen naar de oude instelling, de geschiedenis van deze plek, de samenstelling van de kerkgemeenschap. Een verrassend liberaal en progressief groepje van mensen in deze overwegend republikeinse regio.


South Seneca High


Na de lunch zijn we welkom op South Seneca High School, waar Tina Bauder lesgeeft. Ze nodigt ons uit om de Walk for Hunger bij te wonen. We komen net te laat aan, en praten nog na met Tina. De leerkrachten zetten zelf initiatieven op poten om geld en voedsel in te zamelen voor de kinderen die het minder goed hebben. Er zijn heel wat gezinnen die hier in armoede leven. Iedereen doet wat hij kan.


The Willard Grounds


We rijden verder naar onze tweede afspraak met iemand uit de kerkgemeenschap: Tom Bouchard. Hij was begeleider in de gevangenis die we geen gevangenis mogen noemen. Hij evalueerde de aanvragen voor vroegtijdige vrijlatingen. We krijgen een rondleiding op de site van de oude psychiatrische instelling. Een domein waarop ook de gebouwen van de politie staan en de gevangenis die geen gevangenis is.


De rondleiding klonk veelbelovend, maar we mogen de auto niet uit. Tom rijdt met ons rond, wijst gebouwen aan, geeft uitleg. We mogen het domein niet te voet verkennen. Hier mag niemand komen. Tom wuift naar de cipiers die ons passeren.


Willard Cemetery


Na de rondleiding stappen we de auto uit, en wandelen naar het kerkhof. Op een heuvel aan het meer liggen de graven van de patiënten uit de psychiatrische instelling. Het duurt even voor we ze vinden. De grafmarkeringen zijn kleine ronde plaatjes met nummers op. Verstopt in het gras, gelijk met het maaiveld.


Meeting the sheriff


Terwijl we ons nog steeds verbazen over het gekke Amerika waar we plots middenin staan, rijden we zodra het donker wordt, huiswaarts. Naar ons gele huisje. Fien zit aan het stuur, kijkt opzij.


"Weet je wat je moet doen als je ooit door de politie tegengehouden wordt hier? Rustig aan de kant gaan staan, je handen op je stuur houden, en elke beweging aankondigen. Niet zomaar je rijbewijs uit je binnenzak of handschoenkastje halen. Schietgrage Amerikanen. Ik las op een forum ervaringen van een paar Australiërs die mekaar waarschuwden; één van hen vertelt hoe hij tegengehouden werd door de politie, op doorreis in Amerika, hij zette zijn auto aan de kant, en stapte uit om de politieagent tegemoet te komen. Dat deed hij in Australië altijd zo, dat is beleefd daar. Maar de Amerikaanse politieagent had zijn wapen meteen getrokken. De mensen zijn bang hier. Of wantrouwig. Ik weet het niet."


De woorden zijn nog niet helemaal uitgesproken of we zien in het donker achter ons een flikkerend licht. Een politiewagen verzoekt ons met kort geluid en zwaailicht aan de kant te gaan staan. En we kunnen meteen de raad van de Australiër opvolgen. Bedankt, internet.


De sheriff zegt goede avond, schijnt met zijn zaklamp in de auto, vraagt rijbewijs en informatie. Fien kondigt elke beweging aan. De agent bekijkt onze documenten alsof hij de Nederlandse woorden begrijpt, maar geeft het snel op. Hij informeert ons dat onze lichten niet helemaal aan staan. Maar zal, voor deze ene keer, geen boete geven.

Hij is vriendelijk, lacht, wenst ons een prettig verblijf.

© 2020 Team Willard